కాలం పరీక్షిస్తుంది, జ్ఞానం పరిష్కారాన్ని చూపిస్తుంది

సీతారాంపురం అనే ఒక పచ్చని పల్లెటూరిలో, వెంకటేశ్వర్లు గారు ఉండేవారు. ఆయనకు 75 ఏళ్ళు. ఆయన జీవితం ఒక తెరిచిన పుస్తకం లాంటిది. కష్టాలు, నష్టాలు, అనుభవాలు అన్నీ దాని పుటల్లో నిక్షిప్తమై ఉన్నాయి. ఆయన పొలం దున్నుతూ, పంటలు పండిస్తూ జీవితాన్ని వెళ్లదీశారు. శరీరం వంగిపోయినా, ఆయన కళ్ళల్లో జ్ఞానకాంతులు మాత్రం ఏ మాత్రం తగ్గలేదు.

వెంకటేశ్వర్లు గారికి చదువు అబ్బలేదు. బడి ముఖం ఎరగని ఆయన, ప్రకృతిని గురువుగా చేసుకున్నారు. కానీ, ఊరి పిల్లలు బడి నుంచి రాగానే ఆయన చుట్టూ చేరేవారు. వాళ్ళు చదివిన పాఠాలు ఆయనకు చెప్పేవారు. భూమి గుండ్రంగా ఉందనీ, ఆకాశంలో నక్షత్రాలు ఉన్నాయనీ, రాజుల కథలు, యుద్ధాల గాథలు – అన్నీ ఆయన ఆసక్తిగా వినేవారు. ఆయన అనేవారు, "నేర్చుకోవడానికి వయసు అడ్డు కాదు. జ్ఞానం అనేది ఒక వెలుగు లాంటిది. అది మనల్ని ఎప్పుడూ నడిపిస్తుంది."

ఒకరోజు, వెంకటేశ్వర్లు గారు మంచాన పడ్డారు. ఆయన ఆరోగ్యం క్షీణించిపోయింది. ఊరంతా ఆయనను పరామర్శించడానికి వచ్చారు. పిల్లలు కన్నీళ్లతో ఆయన దగ్గర కూర్చున్నారు. ఒక చిన్నారి అడిగింది, "తాతయ్య గారు, మీరు జీవితంలో ఎన్నో విషయాలు నేర్చుకున్నారు. మీకు ఇప్పుడు ఏం కావాలి?"

వెంకటేశ్వర్లు గారు కళ్ళు తెరిచి, నెమ్మదిగా నవ్వారు. ఆ నవ్వులో ఒక తృప్తి, ఒక శాంతి కనిపించాయి. "నేను ఎన్నో నేర్చుకున్నాను. ఆ జ్ఞానంతో మీ అందరికీ తోడుగా నిలిచాను. ఇప్పుడు నాకు కావలసింది ఒకటే. ఈ క్షణాన్ని సంతోషంగా ఎలా గడపాలి అని తెలుసుకోవాలి."

ఆయన కళ్ళు మూసుకుని, ఒక నిమిషం ధ్యానంలో మునిగిపోయారు. తరువాత, ఆయన గొంతు సవరించుకుని అన్నారు, "నాకు మీ అందరితో కలిసి నా చిన్ననాటి సరదాలు పంచుకోవాలని ఉంది. మీ నవ్వులు వినాలని ఉంది. ఈ రోజే నా చివరి రోజు అయినట్టుగా జీవించాలని ఉంది."

పిల్లలంతా వెంకటేశ్వర్లు గారి మంచం చుట్టూ చేరారు. ఆయన చిన్ననాటి ఆటలు, పాటలు, సరదాలు చెబుతూ ఉంటే అందరూ నవ్వుకున్నారు. ఆయన ప్రతి క్షణాన్ని ఆస్వాదిస్తూ, రేపటి గురించి ఆలోచించకుండా, ఒక పసిపిల్లాడిలా మారిపోయారు. సూర్యుడు అస్తమించే వరకు ఆయన పిల్లలతో ఆడుతూ పాడుతూ గడిపారు.

ఆ రాత్రి, వెంకటేశ్వర్లు గారు ప్రశాంతంగా కన్నుమూశారు. ఆయన ముఖంలో ఒక దివ్యమైన కాంతి వెలిగిపోతోంది.

ఊరంతా శోకసంద్రంలో మునిగిపోయింది. కానీ, వెంకటేశ్వర్లు గారు చివరి రోజును ఎలా సంతోషంగా గడిపారో గుర్తు చేసుకుని, ఆయన ఆదర్శాన్ని స్మరించుకున్నారు. ఆయన జ్ఞానాన్ని వదులుకోలేదు, జీవితాన్ని ఆస్వాదించడాన్ని మరచిపోలేదు. ఆయన ఒక వెలుగు దివ్వెలా వెలిగి అందరికీ మార్గదర్శకం అయ్యారు.

నీతి: ఈ కథ మనకు నేర్పే పాఠం ఏమిటంటే, మనం భవిష్యత్తు కోసం జ్ఞానాన్ని సంపాదించాలి, కానీ వర్తమానంలో జీవించడం కూడా అంతే ముఖ్యం. రేపటి గురించి బెంగ పడకుండా, ఈ క్షణాన్ని ఆనందంగా, సంతృప్తిగా గడపాలి. జీవితం ఒక ప్రయాణం. నేర్చుకోవడం ఆగకూడదు, జీవించడం మరవకూడదు. ప్రతి క్షణం ఒక బహుమతి. దాన్ని సద్వినియోగం చేసుకోవాలి.