ssairam18

అనంతగిరి అనే అందమైన గ్రామంలో ఒక పెద్ద రామాలయం ఉండేది. ఆ ఆలయానికి ప్రధాన అర్చకుడు సోమయాజులు. ఆయన ఎంతో గర్విష్ఠి. "నేను దేవుడికి నిత్యం సేవ చేసేవాడిని, నా అంతటివాడు ఈ ఊళ్ళో లేడు" అని విర్రవీగేవాడు. ఆయన గుడిలో వెలిగించే వెండి దివ్వెను చూసి మురిసిపోయేవాడు. అదే ఊరి చివర, పూరి గుడిసెలో రాములు అనే నిరుపేద రైతు ఉండేవాడు. రోజంతా కష్టపడితే గానీ అతనికి, అతని కుటుంబానికి గంజి నీళ్ళు కూడా దొరికేవి కావు. అతని ఇంట్లో ఉన్న ఒకే ఒక్క మట్టి ముంతలో గంజి నీళ్ళు పోసుకుని తాగేవాళ్ళు. ఆ ముంత అంటే రాములుకి ఎంతో ఇష్టం. ఆ గ్రామంలోనే భూషయ్య అనే పెద్ద భూస్వామి ఉండేవాడు. పాలు, పెరుగులకు అతని ఇంట్లో కొదవే లేదు. ఖరీదైన పాత్రలలో పాలు, వెన్న దాచుకునేవాడు. తన ఐశ్వర్యానికి, తన దగ్గరున్న పశుసంపదకు తానే దాతనని గర్వపడేవాడు. ఇక సాయంత్రమైతే ఖరీదైన పాత్రలలో మధువు (కల్లు లేదా సారాయి) తాగుతూ విలాసంగా గడిపేవాడు. ఒకరోజు ఆ గ్రామానికి ఒక యోగి వచ్చారు. ఆయన ఊరంతా తిరిగి, అందరినీ గమనించారు. సోమయాజులు గర్వాన్ని, రాములు నిరాడంబరతను, భూషయ్య అహంకారాన్ని చూశారు. సాయంత్రం ఊరి ప్రజలందరూ గుడి దగ్గర చేరినప్పుడు, యోగి వారిత...

అనగనగా సుందరపురం అనే గ్రామంలో రామయ్య అనే ఒక పేద రైతు ఉండేవాడు. అతనికి చిన్న పొలం, రెండు ఎద్దులు ఉండేవి. ప్రతి ఏడాదీ ఆ పొలంలో పంట పండించి, వచ్చిన దానితోనే కుటుంబాన్ని పోషించుకునేవాడు. ఈ ఏడాది రామయ్య చాలా ఆశతో మిరప పంట వేశాడు. "ఈసారి పంట బాగా పండితే, కూతురు పెళ్లి ఘనంగా చేయాలి, పాత ఇంటికి మరమ్మతులు చేయించాలి" అని ఎన్నో కలలు కన్నాడు. రేయింబవళ్లు కష్టపడి పంటను కంటికి రెప్పలా కాపాడుకున్నాడు. మొక్కలు ఏపుగా పెరిగి, పూత పూసి, కాయలు కాయడం మొదలుపెట్టాయి. రామయ్య ఆనందానికి అవధుల్లేవు. " అనుకున్నామని జరగవు అన్నీ " అన్నట్లుగా, సరిగ్గా పంట కోతకు వచ్చే సమయానికి, ఎవరూ ఊహించని విధంగా అకాల వర్షాలు, వడగండ్ల వాన పట్టింది. చేతికొచ్చిన పంట మొత్తం నేలపాలైంది. రామయ్య గుండె పగిలింది. కన్నీళ్లు ఆగలేదు. "దేవుడా, నాకే ఎందుకీ కష్టం? నా ఆశలన్నీ అడియాసలయ్యాయి" అని కుమిలిపోయాడు. కుటుంబ సభ్యులందరూ దిగులుతో కూర్చున్నారు. కొన్ని రోజులు గడిచాయి. రామయ్య పొలం వైపు వెళ్ళడానికి కూడా ఇష్టపడలేదు. ఒకరోజు ఉదయాన్నే, ఏదో పని మీద పొరుగూరు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. దారి మధ్యలో, తన పొలం పక్కనే ఉన్న...

శవాల మీద పేలాలు ఏరుకునే వ్యాపారి గుండు సూరయ్య బట్టల వ్యాపారి. ఊరంతా అతన్ని గుండు సూరయ్య అని పిలిచేవారు. అతనికి డబ్బు పిచ్చి ఎక్కువ. ఎలాగైనా సరే డబ్బు సంపాదించాలనే తపన తప్ప వేరే ధ్యాస ఉండేది కాదు. ఒకసారి ఊరిలో కరువు వచ్చింది. ప్రజలంతా తిండిలేక అల్లాడిపోతున్నారు. చాలామంది ఊరు వదిలి వలస పోతున్నారు. సూరయ్య మాత్రం తన దుకాణంలోని బట్టల ధరలు పెంచేశాడు. "ఇదే అదును, బాగా డబ్బు సంపాదించవచ్చు" అని అనుకున్నాడు. కొంతకాలానికి దేశంలో యుద్ధం మొదలైంది. సైనికులకు బట్టలు, ఇతర వస్తువులు అవసరమయ్యాయి. సూరయ్య వెంటనే తన సరుకునంతా అధిక ధరలకు అమ్మేశాడు. యుద్ధంలో ప్రజలు చనిపోతుంటే, సూరయ్య మాత్రం తన లాభాల గురించి లెక్కలు వేసుకుంటున్నాడు. సూరయ్య మనసులో ఏ మాత్రం దయ, జాలి లేవు. మానవత్వం అంటే ఏమిటో అతనికి తెలియదు. డబ్బు సంపాదించడమే అతని జీవిత లక్ష్యం. ఒకరోజు సూరయ్య గుడికి వెళ్ళాడు. అక్కడ ఒక సాధువు కూర్చుని ఉన్నాడు. సూరయ్యను చూసి సాధువు నవ్వుతూ "ఏమి సూరయ్యా, శవాల మీద పేలాలు ఏరుకుంటున్నావా?" అని అడిగాడు. సూరయ్యకు అర్థం కాలేదు. "అదేమిటి స్వామీజీ అలా అంటున్నారు?" అని అడిగాడు. సాధువు చెప్పాడు ...

అనిత డిగ్రీ చదువుతోంది. పరీక్షలు దగ్గర పడుతున్నాయి. ఈ నెల 25 లేదా 28 తేదీలలోపు రికార్డులు సబ్మిట్ చేయాలి. కానీ, అనితకు ఒక పెద్ద సమస్య వచ్చి పడింది. తన క్లాస్ రూమ్ లో రికార్డు పుస్తకాలు పోయాయి. "అయ్యో, ఈరోజే క్లాస్ రూమ్ లో పోయాయి" అనిత కంగారుగా అంది. క్లాస్ రూమ్ అంటే చిన్న గది కాదు, దాదాపు 150 మంది విద్యార్థులు ఉంటారు. ఎప్పుడు ఏ సీట్లో కూర్చుంటారో కూడా తెలీదు. ఆ రోజు చెల్లి ఐదవ వరుసలో, చివరన, రెండో బెంచీలో కూర్చుంది. చెల్లి తన స్నేహితురాలితో మాట్లాడటానికి వెళ్ళింది. బ్యాగ్ అక్కడే వదిలేసి వెళ్లింది. మధ్యాహ్నం భోజనం తరువాత ల్యాబ్ కి వెళ్ళేటప్పుడు తన ఆప్రాన్ (కోట్) బ్యాగ్ లో నుండి తీసింది. అప్పుడు పుస్తకాలు ఉన్నాయో లేదో చూడలేదు. ల్యాబ్ నుండి తిరిగి వచ్చాక ఆప్రాన్ బ్యాగ్ లో పెట్టి క్లాస్ రూమ్ కి వచ్చేసింది. రూమ్ కి వచ్చాక చూస్తే బ్యాగ్ లో పుస్తకాలు లేవు. చెల్లి వెంటనే కాలేజీ అంతా వెతికింది, కానీ ఫలితం లేదు. దాదాపు ఐదు రికార్డులు మళ్ళీ రాయాలి. ఒక్కో పుస్తకంలో 250 పేజీలు ఉంటాయి. అందులో ఒకటి డ్రాయింగ్ ల పుస్తకం. అన్నీ ముఖ్యమైన రికార్డులు. మళ్ళీ రాయాలంటే చాలా కష్టం. చెల్లి...

రాజు ఒక చిన్న గ్రామంలో నివసించే నిరుపేద రైతు. అతనికి వ్యవసాయం తప్ప వేరే ఏమీ తెలియదు. ఒకరోజు రాజు తన పొలంలో కూరగాయలు పండిస్తుండగా, ఒక వ్యాపారి అతని వద్దకు వచ్చాడు. ఆ వ్యాపారి రాజును ఆశ్చర్యపరిచే ఒక ప్రతిపాదన చేశాడు. తన వద్ద ఒక మాయా విత్తనం ఉందని, అది నాటితే బంగారు కూరగాయలు వస్తాయని చెప్పాడు. పేదరికంతో విసిగిపోయిన రాజు ఆ వ్యాపారి మాటలు నమ్మి, తనకున్న కొద్దిపాటి డబ్బుతో ఆ విత్తనాన్ని కొన్నాడు. రాజు ఆ విత్తనాన్ని ఎంతో శ్రద్ధతో నాటాడు. రోజులు గడుస్తున్నా, బంగారు కూరగాయలు రాకపోగా, సాధారణ కూరగాయలు కూడా సరిగ్గా పండలేదు. మోసపోయానని తెలుసుకున్న రాజు చాలా బాధపడ్డాడు. అదే గ్రామంలో రామయ్య అనే ఒక వృద్ధుడు ఉండేవాడు. ఆయన ధర్మాన్ని నమ్ముతూ నిజాయితీగా వ్యాపారం చేసేవాడు. రాజు జరిగిన విషయం రామయ్యకు చెప్పి బాధపడ్డాడు. రామయ్య రాజుతో, "నాయనా, మోసం చేయడం మహా పాపం. మనం కష్టపడి పనిచేసి నిజాయితీగా సంపాదించాలి. అప్పుడే మనకు మనశ్శాంతి ఉంటుంది" అని చెప్పాడు. రామయ్య సలహా మేరకు రాజు మళ్లీ వ్యవసాయం చేయడం మొదలుపెట్టాడు. ఈసారి మరింత కష్టపడి పని చేశాడు. తన పొలంలో సేంద్రియ పద్ధతిలో కూరగాయలు పండించాడు...

ఒక గ్రామంలో రామయ్య, లక్ష్మణ్ అనే ఇద్దరు స్నేహితులు ఉండేవారు. రామయ్య దయాగుణం కలవాడు, లక్ష్మణ్‌కి తొందరపాటు ఎక్కువ. చిన్న విషయాలకే కోప్పడేవాడు. ఒకరోజు సంతలో కూరగాయలు అమ్ముతుండగా, ఒక కొనుగోలుదారుడు తక్కువ ధరకు అడుగుతూ లక్ష్మణ్‌ను అవమానించాడు. ఆగ్రహంతో ఊగిపోయిన లక్ష్మణ్, పక్కనే ఉన్న రామయ్య పండ్ల బుట్టను తన్నాడు. పండ్లు నేలపాలయ్యాయి. "ఏం చేస్తున్నావ్ లక్ష్మణా? చూసి నడవలేవా?" అని రామయ్య అనలేదు. లోలోపల బాధపడ్డా, చిరునవ్వుతో, "పర్వాలేదు లక్ష్మణా, కోపంలో చేశావులే. నేనే సర్దుకుంటాను" అన్నాడు. గ్రామస్తులు లక్ష్మణ్‌ను నిందించారు. లక్ష్మణ్ మాత్రం అహంకారంగా, "నీ పండ్ల గురించి నాకెందుకు?" అని వెళ్లిపోయాడు. ఆ రాత్రి లక్ష్మణ్‌కి నిద్ర పట్టలేదు. రామయ్య ముఖం కళ్ళముందు మెదులుతూనే ఉంది. 'నేనేం చేశాను? నా స్నేహితుడిని బాధపెట్టాను' అని మనసులో అనుకున్నాడు. తెల్లారేసరికి, పశ్చాత్తాపంతో రామయ్య ఇంటికి వెళ్ళాడు. తల దించుకుని, కన్నీళ్లతో, "రామయ్యా, నన్ను క్షమించు. నిన్ను బాధపెట్టాను" అన్నాడు. రామయ్య లక్ష్మణ్‌ను కౌగిలించుకుని, "లక్ష్మణా, నువ్వు నా ప్ర...

ఒక చిన్న గ్రామంలో జయమ్మ అనే ఆడపడుచు ఉండేది. ఆమెకు మామిడి ఊరగాయ చేయడంలో ఊరంతా ఆమెను మించిన వారు లేరు. ఆమె ఊరగాయ రుచి చూసిన వారంతా, "జయమ్మ గారి ఊరగాయ తిన్నాక ఇంకేది రుచించదు!" అని అనేవారు. కానీ జయమ్మ ఊరగాయ చేసే విధానం ఒక రహస్యంగా ఉండేది. ఆమె ఎవరికీ చెప్పేది కాదు, కానీ ఆమె మనసు మాత్రం చాలా దయగలది. ఒక రోజు, గ్రామంలో ఒక పెద్ద పండుగ జరగనుంది. ఊరి పెద్దలు జయమ్మను పిలిచి, "జయమ్మా, ఈ పండుగకు నీ ఊరగాయ లేకపోతే రుచి ఉండదు. దయచేసి మాకు నీ ఊరగాయ చేసివ్వు!" అని అడిగారు. జయమ్మ సంతోషంగా ఒప్పుకుంది, కానీ ఆమె మనసులో ఒక ఆలోచన మెదిలింది. "ఎన్నాళ్ళని ఈ కళ నా ఒక్కదానికే పరిమితం చేయాలి? ఈసారి నా ఊరగాయ రహస్యాన్ని ఊరి పిల్లలకు నేర్పిస్తాను, తద్వారా ఈ కళ తరతరాలుగా నిలుస్తుంది," అని నిర్ణయించుకుంది. పండుగకు ముందు రోజు, జయమ్మ ఊరి పిల్లలను తన ఇంటికి పిలిచింది. "రండి పిల్లలూ, మీ అందరికీ మామిడి ఊరగాయ చేయడం నేర్పిస్తాను," అని చెప్పింది. పిల్లలు ఆనందంగా జయమ్మ చుట్టూ చేరారు. వారి కళ్ళల్లో కొత్త విషయం నేర్చుకునే ఆసక్తి కనిపించింది. జయమ్మ మొదట మామిడికాయలను ఎల...

ఒకప్పుడు రామయ్య అనే తత్వవేత్త ఉండేవాడు. చిన్నప్పటి నుండి ఆయనకు లోకంలోని విషయాల గురించి ఎన్నో సందేహాలు వచ్చేవి. "మనిషి ఎందుకు పుడతాడు? చావు అంటే ఏమిటి?" లాంటి ప్రశ్నలు ఆయనను నిత్యం వెంటాడుతూ ఉండేవి. ఒకరోజు రామయ్య రాత్రి భోజనం చేసి, తన గదిలో కూర్చుని పుస్తకం చదువుతున్నాడు. గదిలో ఒక కొవ్వొత్తి వెలుగుతోంది. ఆ వెలుగును చూస్తూ రామయ్య ఆలోచనలో పడ్డాడు. "ఈ వెలుగు ఎక్కడి నుండి వస్తోంది? ఇది నిన్నటి వెలుగేనా? కాదు, నిన్నటి వెలుగు ఎప్పుడో ఆరిపోయింది. మరి ఇది? ఇది కూడా క్షణ క్షణం మారుతూనే ఉంది కదా! అయినా మనకు ఒకేలా ఎందుకు కనిపిస్తోంది?" ఈ ప్రశ్న రామయ్యను నిద్రపోనివ్వలేదు. ఆయన ఆ రాత్రంతా కొవ్వొత్తిని పరీక్షగా చూస్తూనే ఉన్నాడు. ఆయనకు అర్థమైంది ఏమిటంటే, కొవ్వొత్తి నుండి ప్రతి క్షణం కొత్త జ్వాల పుడుతోంది, వెంటనే ఆరిపోతోంది. మళ్ళీ ఇంకో జ్వాల వస్తోంది. ఇలా నిరంతరం జరుగుతూనే ఉంది. కానీ మన కళ్ళు ఆ మార్పును గుర్తించలేకపోతున్నాయి. మరుసటి రోజు రామయ్య ఊరిలోని విద్యుత్ కార్యాలయానికి వెళ్ళాడు. అక్కడ ఆయన విద్యుత్ శాఖ అధికారి సుబ్బారావును కలిశాడు. "సార్, నాకు ఒక సందేహం ఉంది...

ఒక ఊరిలో రామయ్య అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి ఒక చిన్న పొలం ఉండేది. గతం‌లో ఒకసారి భారీ వర్షాలు రావడంతో అతని పంట పూర్తిగా నష్టపోయింది. ఆ సంఘటనను అతడు ఎప్పుడూ మర్చిపోలేకపోయేవాడు. ఎప్పుడు పొలంలో పనిచేస్తున్నా, ఆ నష్టం గురించే ఆలోచిస్తూ బాధపడుతూ ఉండేవాడు. భవిష్యత్తులో మళ్ళీ అలాంటి నష్టం వస్తుందేమోనని భయపడుతూ ఉండేవాడు. దీనివల్ల ప్రస్తుతం తనకున్న పంటపై కూడా సరిగ్గా దృష్టి పెట్టలేకపోయేవాడు. సరిగ్గా నీరు పెట్టేవాడు కాదు, కలుపు తీసేవాడు కాదు. ఎప్పుడూ గతం గురించిన చింతలోనో లేదా భవిష్యత్తు గురించిన భయంలోనో ఉండిపోయేవాడు. అదే ఊరిలో లక్ష్మి అనే ఒక వృద్ధురాలు ఉండేది. ఆమె ఎప్పుడూ సంతోషంగా, ఉత్సాహంగా ఉండేది. రామయ్య ఆమెను చూసి ఆశ్చర్యపోయేవాడు. ఒకరోజు రామయ్య లక్ష్మి దగ్గరికి వెళ్లి, "అవ్వా, నా గతం‌లో పంట నష్టపోయింది. భవిష్యత్తులో మళ్ళీ అలా జరుగుతుందేమో అని భయంగా ఉంది. దానివల్ల నేను ఇప్పుడు ఏ పని సరిగ్గా చేయలేకపోతున్నాను. మీరెలా ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉండగలుగుతున్నారు?" అని అడిగాడు. లక్ష్మి నవ్వింది. "నాయనా, గతం గడిచిపోయింది. దాని గురించి ఆలోచించి బాధపడటం వల్ల ప్రయోజనం లేదు. భవిష్యత్తు ఇం...