జీవిత సత్యం

ఒక ఊరిలో రామయ్య అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి ఒక చిన్న పొలం ఉండేది. గతం‌లో ఒకసారి భారీ వర్షాలు రావడంతో అతని పంట పూర్తిగా నష్టపోయింది. ఆ సంఘటనను అతడు ఎప్పుడూ మర్చిపోలేకపోయేవాడు. ఎప్పుడు పొలంలో పనిచేస్తున్నా, ఆ నష్టం గురించే ఆలోచిస్తూ బాధపడుతూ ఉండేవాడు. భవిష్యత్తులో మళ్ళీ అలాంటి నష్టం వస్తుందేమోనని భయపడుతూ ఉండేవాడు.

దీనివల్ల ప్రస్తుతం తనకున్న పంటపై కూడా సరిగ్గా దృష్టి పెట్టలేకపోయేవాడు. సరిగ్గా నీరు పెట్టేవాడు కాదు, కలుపు తీసేవాడు కాదు. ఎప్పుడూ గతం గురించిన చింతలోనో లేదా భవిష్యత్తు గురించిన భయంలోనో ఉండిపోయేవాడు.

అదే ఊరిలో లక్ష్మి అనే ఒక వృద్ధురాలు ఉండేది. ఆమె ఎప్పుడూ సంతోషంగా, ఉత్సాహంగా ఉండేది.

రామయ్య ఆమెను చూసి ఆశ్చర్యపోయేవాడు. ఒకరోజు రామయ్య లక్ష్మి దగ్గరికి వెళ్లి, "అవ్వా, నా గతం‌లో పంట నష్టపోయింది. భవిష్యత్తులో మళ్ళీ అలా జరుగుతుందేమో అని భయంగా ఉంది. దానివల్ల నేను ఇప్పుడు ఏ పని సరిగ్గా చేయలేకపోతున్నాను. మీరెలా ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉండగలుగుతున్నారు?" అని అడిగాడు.

లక్ష్మి నవ్వింది. "నాయనా, గతం గడిచిపోయింది. దాని గురించి ఆలోచించి బాధపడటం వల్ల ప్రయోజనం లేదు. భవిష్యత్తు ఇంకా రాలేదు. దాని గురించి ఎక్కువగా ఆలోచించి వర్తమానాన్ని పాడుచేసుకోవద్దు. మన చేతుల్లో ఉన్నది ఈ క్షణం మాత్రమే. ఈ క్షణంలో మనం చేసే పని మీదే మన భవిష్యత్తు ఆధారపడి ఉంటుంది," అని చెప్పింది.

ఆమె కొనసాగిస్తూ, "చూడు నాయనా, నేను ప్రతిరోజూ నా తోటలో మొక్కలకు నీరు పోస్తాను, వాటిని జాగ్రత్తగా చూసుకుంటాను. నిన్నటి గురించి నేను చింతించను, రేపటి గురించి నేను భయపడను. ఈరోజు నా పని నేను శ్రద్ధగా చేస్తాను. దాని ఫలితం ఎలా ఉంటుందో కాలమే నిర్ణయిస్తుంది," అని చెప్పింది.

లక్ష్మి మాటలు రామయ్య హృదయానికి తాకాయి. అప్పటి నుండి అతడు గతం గురించి చింతించడం, భవిష్యత్తు గురించి భయపడటం మానేశాడు. ప్రతిరోజూ తన పొలంలో శ్రద్ధగా పనిచేయడం మొదలుపెట్టాడు. పంటకు సరిగ్గా నీరు పెట్టేవాడు, కలుపు తీసేవాడు.

ఆ సంవత్సరం మంచి వర్షాలు పడ్డాయి. రామయ్య కష్టానికి తగిన ఫలితం దక్కింది. అతనికి మంచి పంట పండింది. అప్పుడు అతనికి అర్థమైంది, వర్తమానంలో శ్రద్ధగా పనిచేస్తే భవిష్యత్తు బాగుంటుందని. గతం గురించి చింతిస్తూ, భవిష్యత్తు గురించి భయపడుతూ ఉంటే వర్తమానం కూడా వృథా అవుతుందని తెలుసుకున్నాడు.

అప్పటి నుండి రామయ్య ఎల్లప్పుడూ వర్తమానంలో జీవిస్తూ, తన పనిని ఆనందంగా చేసుకుంటూ సంతోషంగా ఉన్నాడు.