చిన్ననాటి స్నేహం

చిన్ననాటి స్నేహితులు రాము, కృష్ణ, గోపి, లక్ష్మి నలుగురూ ఒకే వీధిలో పక్కపక్క ఇళ్లల్లో ఉండేవారు. వాళ్ల ఇళ్లు ఒకదానికొకటి ఆనుకుని ఉండటంతో, వాళ్ల మధ్య స్నేహం కూడా విడదీయరాని బంధంగా బలపడింది. సూర్యుడు పడమటి దిక్కున బంగారు కాంతులతో నిండినప్పుడు, ఆ నలుగురూ చేతులు పట్టుకుని ఊరి చివర ఉన్న ఖాళీ స్థలం వైపు నడుచుకుంటూ వెళ్లేవారు.

ఆ రోజు కూడా సూర్యాస్తమయం ఎంతో అందంగా ఉంది. ఆకాశం నారింజ, గులాబీ రంగుల కలయికతో కనువిందు చేసింది. పక్షులు గుంపులు గుంపులుగా తమ గూళ్లకు తిరిగి వెళుతున్నాయి. రాము ఆకాశం వైపు చూస్తూ, "చూడండి, పక్షులు ఎంత స్వేచ్ఛగా ఎగురుతున్నాయో! వాటిలా మనం కూడా ఎగురుతూ ఎక్కడికైనా వెళ్లిపోతే ఎంత బాగుంటుందో కదా!" అన్నాడు.

లక్ష్మి నవ్వుతూ, "అవును రాము, పక్షుల్లా ఎగరడం అంటే నాకు కూడా చాలా ఇష్టం. కానీ మనం ఎక్కడికి వెళ్దాం?" అని అడిగింది.

కృష్ణ ఆలోచిస్తూ, "నాకు తెలిసిన ఒక అద్భుతమైన ప్రదేశం ఉంది. అక్కడ ఎత్తైన కొండలు, సెలయేళ్లు, పచ్చని చెట్లు ఉంటాయి. అక్కడికి వెళ్తే మనస్సు ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంటుంది" అన్నాడు.

గోపి వెంటనే, "కానీ అక్కడికి ఎలా వెళ్లాలి? అది చాలా దూరం కదా!" అని అడిగాడు.

అప్పుడు లక్ష్మి ఒక ఆలోచన చెప్పింది. "మన ఊరి చివర ఉన్న రైల్వే స్టేషన్ గుర్తుందా? అక్కడి నుండి మనం వేరే ఊరికి వెళ్లే రైలు ఎక్కొచ్చు. ఆ తరువాత కృష్ణ చెప్పిన ప్రదేశానికి వెళ్లడానికి ఏదైనా బస్సు దొరుకుతుందేమో చూద్దాం" అంది.

ఆమె చెప్పిన ఆలోచన అందరికీ నచ్చింది. మర్నాడు ఉదయం వాళ్ల నలుగురూ తమ తల్లిదండ్రులకు చెప్పకుండానే రైల్వే స్టేషన్కు బయలుదేరారు. వాళ్ల దగ్గర కొద్దిపాటి డబ్బులు, కొన్ని ఆహార పదార్థాలు మాత్రమే ఉన్నాయి.

రైలు ఎక్కిన తరువాత వాళ్ళు చాలా సంతోషించారు. కిటికీలో నుండి బయటకు చూస్తూ ప్రకృతి అందాలను ఆస్వాదించారు. రకరకాల ప్రదేశాలు, కొత్త కొత్త మనుషులను చూసి ఎంతో ఆశ్చర్యపోయారు.

రైలు దిగిన తరువాత వాళ్ళు కృష్ణ చెప్పిన ప్రదేశానికి వెళ్లడానికి బస్సు కోసం వెతికారు. కానీ ఆ ఊరికి బస్సులు చాలా తక్కువగా ఉన్నాయి. చివరికి వాళ్ళు ఒక ఆటో మాట్లాడుకుని అక్కడికి చేరుకున్నారు.

కృష్ణ చెప్పిన ప్రదేశం నిజంగానే ఎంతో అందంగా ఉంది. వాళ్ల నలుగురూ ఆ కొండల మధ్య తిరుగుతూ, సెలయేళ్లలో ఆడుతూ, చెట్ల నీడలో కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ఎంతో సంతోషించారు.

కానీ సాయంత్రం అయ్యేసరికి వాళ్ళకు ఇల్లు గుర్తుకు వచ్చింది. తల్లిదండ్రులు తమకోసం ఎంతగానో ఎదురు చూస్తుంటారని వాళ్లకు అర్థమైంది. వెంటనే వాళ్ళు తిరిగి తమ ఊరికి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నారు.

సూర్యుడు అస్తమించే వేళ ఆ నలుగురు మళ్ళీ చేతులు పట్టుకుని నడుస్తూ, తమ స్నేహం ఎప్పటికీ ఇలాగే కొనసాగాలని కోరుకున్నారు.

వాళ్ళు ఇంటికి తిరిగి వచ్చేసరికి బాగా చీకటి పడింది. వాళ్ళ తల్లిదండ్రులు కోపంగా, ఆందోళనగా ఎదురు చూస్తూ ఉన్నారు. వాళ్ళు జరిగినదంతా చెప్పి క్షమాపణ కోరారు.

తల్లిదండ్రులు వాళ్లను మందలించిన తరువాత, వాళ్ళ స్నేహాన్ని, ధైర్యాన్ని మెచ్చుకున్నారు. ఆ రోజు వాళ్లు చేసిన సాహసం వాళ్లకు ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోయే ఒక మధురమైన జ్ఞాపకంగా మిగిలిపోయింది.