మూలం ఒక్కటే

అనంతగిరి అనే అందమైన గ్రామంలో ఒక పెద్ద రామాలయం ఉండేది. ఆ ఆలయానికి ప్రధాన అర్చకుడు సోమయాజులు. ఆయన ఎంతో గర్విష్ఠి. "నేను దేవుడికి నిత్యం సేవ చేసేవాడిని, నా అంతటివాడు ఈ ఊళ్ళో లేడు" అని విర్రవీగేవాడు. ఆయన గుడిలో వెలిగించే వెండి దివ్వెను చూసి మురిసిపోయేవాడు.

అదే ఊరి చివర, పూరి గుడిసెలో రాములు అనే నిరుపేద రైతు ఉండేవాడు. రోజంతా కష్టపడితే గానీ అతనికి, అతని కుటుంబానికి గంజి నీళ్ళు కూడా దొరికేవి కావు. అతని ఇంట్లో ఉన్న ఒకే ఒక్క మట్టి ముంతలో గంజి నీళ్ళు పోసుకుని తాగేవాళ్ళు. ఆ ముంత అంటే రాములుకి ఎంతో ఇష్టం.

ఆ గ్రామంలోనే భూషయ్య అనే పెద్ద భూస్వామి ఉండేవాడు. పాలు, పెరుగులకు అతని ఇంట్లో కొదవే లేదు. ఖరీదైన పాత్రలలో పాలు, వెన్న దాచుకునేవాడు. తన ఐశ్వర్యానికి, తన దగ్గరున్న పశుసంపదకు తానే దాతనని గర్వపడేవాడు. ఇక సాయంత్రమైతే ఖరీదైన పాత్రలలో మధువు (కల్లు లేదా సారాయి) తాగుతూ విలాసంగా గడిపేవాడు.

ఒకరోజు ఆ గ్రామానికి ఒక యోగి వచ్చారు. ఆయన ఊరంతా తిరిగి, అందరినీ గమనించారు. సోమయాజులు గర్వాన్ని, రాములు నిరాడంబరతను, భూషయ్య అహంకారాన్ని చూశారు.

సాయంత్రం ఊరి ప్రజలందరూ గుడి దగ్గర చేరినప్పుడు, యోగి వారితో ఇలా అన్నారు:

"నాయనలారా, మీరందరూ వేర్వేరు పనులలో, వేర్వేరు స్థితిగతులలో ఉన్నారు.

సోమయాజులు గారు, మీరు వెలిగించే వెండి దివ్వె ఎంతో ప్రకాశవంతంగా ఉంది. అది దేవుని సన్నిధిని అలంకరిస్తోంది.

రాములు, నీ మట్టి ముంత పేదల ఆకలి తీర్చే గంజి నీళ్ళకు ఆధారం.

భూషయ్య గారు, మీ ఇంట్లో పాలకు కొదవ లేదు, మీరు దాతృత్వంతో ఉన్నారు. మీ పాత్రలు మధువుతో నిండి ఉన్నాయి.

కానీ ఒక్క విషయం గమనించారా? ఆ దివ్వెను తయారుచేయడానికి వాడిన లోహం భూమి నుండే వస్తుంది. ఈ మట్టి ముంత శుద్ధమైన మట్టితో చేయబడింది. పాలు, మధువు నింపే పాత్రలు కూడా మట్టితోనో, లోహంతోనో చేయబడినవే. అంటే, రూపాలు వేరైనా, అవన్నీ మట్టి నుండి పుట్టినవే, మట్టిలో కలిసిపోయేవే!

అలాగే, బ్రహ్మదేవుడు మనుషులందరినీ మట్టితోనే చేశాడు. కొందరిని అర్చకులుగా, కొందరిని రైతులుగా, కొందరిని ధనికులుగా చేసి, ఈ లోకమనే నాటకరంగంలో బొమ్మల్లా ఆడిస్తున్నాడు. మన పాత్రలు, మన రూపాలు వేరైనా, మనందరి మూలం ఒకటే – ఆ పరమాత్ముడు సృష్టించిన మట్టే!

కాబట్టి, గర్వం, అహంకారం వీడి, అందరూ ఒక్కటే అనే నిజాన్ని తెలుసుకుని, ఒకరికొకరు సహాయం చేసుకుంటూ, ప్రేమగా, మనిషిలా బ్రతకాలి. అదే నిజమైన జీవితం."

యోగి మాటలు విని అందరూ నిశ్చేష్టులయ్యారు. సోమయాజులు తన గర్వానికి సిగ్గుపడ్డాడు. భూషయ్య తన అహంకారం తలదింపులు తెచ్చిందని గ్రహించాడు. రాములు తన నిరాడంబరతలో కూడా ఒక గొప్పతనం ఉందని తెలుసుకున్నాడు.

ఆ రోజు నుండి అనంతగిరి గ్రామ ప్రజలు ఒకరినొకరు గౌరవించుకుంటూ, సహాయం చేసుకుంటూ, నిజమైన మానవత్వంతో జీవించడం మొదలుపెట్టారు. దేవుని కోవెలలోని దివ్వెలా పవిత్రంగా, పేదల గంజి నీళ్ల ముంతలా ఉపయోగకరంగా, పాలకు దాతలా ఉదారంగా, మధువుకు పాత్రలా ఆనందాన్ని పంచుతూ, అందరూ మట్టి నుండి పుట్టినవారమేనన్న సత్యాన్ని గ్రహించి జీవించారు.

నీతి: రూపాలు, హోదాలు వేరైనా, మానవులందరి మూలం ఒక్కటే. ఈ సత్యాన్ని గ్రహించి, గర్వాన్ని వీడి, మానవత్వంతో జీవించాలి.